ΣΩΣΤΗ ΣΚΕΨΗ
ΛΑΘΟΣ ΣΤΙΓΜΗ - ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟΣ - ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
«Ο συνδικαλισμός αποτελεί προέκτασιν της δημοκρατίας.
Δεν μπορεί να υπάρξη δημοκρατία χωρίς ελεύθερον συνδικαλισμόν.
Πρέπει συνεπώς αυτά τα δύο να συνδυασθούν και να τοποθετηθούν επί του ιδίου επιπέδου.
Δεν μπορείτε, φερ’ ειπείν, να έχετε υγιά δημόσιον βίον και να έχετε νοσηρόν συνδικαλιστικόν κίνημα και αντιστρόφως.»
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1974
Ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια τις τρομακτικές συνέπιες της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής και πάνω απ’ όλους οι εργαζόμενοι των οποίων όχι μόνο μειώθηκε το εισόδημα όπως όλων αλλά σταδιακά καταργήθηκε κάθε ασφάλεια και κάθε δικαίωμα για όσους έχουν ακόμη εργασία μια και ένας μεγάλος αριθμός έχασε δηλαδή και αυτό το δικαίωμα στην εργασία.
Από την άλλη όμως πλευρά όλα αυτά που είδαμε να διαδραματίζονται το τελευταίο χρονικό διάστημα σε συνδικαλιστικό επίπεδο, με την χωρίς αρχές σύμπραξη ανομοιογενών ομάδων, την ακραία και αυθάδη συμπεριφορά κάποιων συνδικαλιστικών ηγεσιών και την αντικοινωνική δράση ισχνών μειοψηφιών, καταδεικνύουν την κρίση που περνάει το συνδικαλιστικό κίνημα μαζί με τη γενικότερη κρίση που διέρχεται η κοινωνία και η οποία αγγίζει λιγότερο ή περισσότερο το σύνολο των θεσμών της.
Συνδικαλιστές με ακροδεξιές πολιτικές λογικές να ταυτίζονται ή και να συνεργάζονται με παλαιούς και νέους θιασώτες της λαϊκίστικης αριστεράς και κοντά σ’ αυτούς διάσπαρτα συνδικαλιστικά αποκόμματα.
Συμπερασματικά θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ είναι απολύτως δικαιολογημένη και φυσιολογική η αντίδραση για αποφάσεις όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα ή η κινητικότητα-εφεδρεία-απόλυση στο δημόσιο, διαπιστώνεται αδυναμία από πλευράς συνδικάτων, συσπείρωσης των εργαζομένων που νοιώθουν πως οι ενέργειες των ηγεσιών τους είτε είναι αναποτελεσματικές είτε δεν τους αφορούν είτε ακόμη υπηρετούν άλλες σκοπιμότητες, φέρνοντας έτσι στην επιφάνια διαχρονικά προβλήματα του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ως εκ τούτου, εκείνο που προβάλει πλέον ως ανάγκη, είναι η εκ βάθρων αναθεώρηση συνολικότερα του ρόλου και της λειτουργίας του Συνδικαλιστικού Κινήματος, κάτι που θα έπρεπε ήδη να έχει απασχολήσει τα θεσμικά του όργανα, με προτάσεις για αλλαγές ακόμη και του θεσμικού πλαισίου που διέπει τη λειτουργία του.
Πρά
γματι θα μπορούσε κάποιος να πει πως έφτασε η στιγμή μετά από 30 χρόνια λειτουργίας, να υπάρξει αναθεώρηση του Νόμου 1264/82, με στόχο να μπορέσει το Συνδικαλιστικό Κίνημα να ανταποκριθεί και να καλύψει τις απαιτήσεις των εργαζομένων όπως αυτές έχουν σήμερα διαμορφωθεί.
γματι θα μπορούσε κάποιος να πει πως έφτασε η στιγμή μετά από 30 χρόνια λειτουργίας, να υπάρξει αναθεώρηση του Νόμου 1264/82, με στόχο να μπορέσει το Συνδικαλιστικό Κίνημα να ανταποκριθεί και να καλύψει τις απαιτήσεις των εργαζομένων όπως αυτές έχουν σήμερα διαμορφωθεί.
Δεν μπορεί για παράδειγμα την εποχή των πολλαπλών μορφών εναλλακτικής και άτυπης απασχόλησης καθώς και υψηλής ανεργίας, αμέσως ή εμμέσως να αποκλείονται, «βάσει νόμου» (του 1264), από το να συμμετάσχουν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα όλοι αυτοί που έχουν περιέλθει σε μια τέτοια εργασιακή κατάσταση και το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθε να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο ΜΟΝΟ εργαζόμενων με σταθερή απασχόληση, μονίμων ή αορίστου χρόνου άρα συνδικαλισμός μόνο για Δημόσιους Υπαλλήλους και εργαζόμενους ΔΕΚΟ και Τραπεζών.
Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε επιβάλλεται όπως κατεστημένες απόψεις και συμπεριφορές που κυριάρχησαν στο συνδικαλιστικό κίνημα να αντικατασταθούν.
Όπως για παράδειγμα,
το φοβικό και συντηρητικό σύνθημα «κάτω τα χέρια από τα δικαιώματα μας», από τολμηρές και δημιουργικές πρωτοβουλίες,
το φασιστικό «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», από αίσθημα αλληλεγγύης και σεβασμό των δικαιωμάτων του συμπολίτη,
οι ακτιβισμοί των λίγων από ουσιαστικές ειρηνικές παρεμβάσεις των πολλών,
τα προνόμια των ηγεσιών από τα δικαιώματα των απλών μελών.
Ο συνδικαλισμός ως χρήσιμος, αναγκαίος και σημαντικός δεν πρέπει να πληγεί από το σύνδρομο των δεινοσαύρων για να εξαφανιστεί λόγο «εποχικής αλλαγής», είναι επιβεβλημένο να υπάρχει και την ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα.
Τα παραπάνω αποτελούν μία ΣΩΣΤΗ ΣΚΕΨΗ.
Είναι όμως ΛΑΘΟΣ ΣΤΙΓΜΗ, να προβάλλεται τώρα η πρόθεση για μια τέτοια θεσμική αλλαγή γιατί μοιραία εκλαμβάνεται ως εκδικητική απάντηση απέναντι στις κινητοποιήσεις ή ως δήλωση αδυναμίας αντιμετώπισης τους με ουσιαστικές απαντήσεις και με το υπάρχων θεσμικό πλαίσιο.
Είναι ακόμη ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟΣ το να διαρρέεις προθέσεις είτε αντιδημοκρατικών ρυθμίσεων (αλήστου μνήμης άρθρο 4 του Αρσένη) όπως της «αναγκαστικής συμμετοχής» των μελών για την λήψη απόφασης, παραγνωρίζοντας το δικαίωμα της αποχής ή ακόμη και της «αδιαφορίας» είτε κατάργησης εξισορροπητικών ρυθμίσεων όπως η επαναφορά του lockout.
Τέλος το εγχείρημα προβάλλεται από ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ, η σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου εργασίας φορτισμένη δίκαια ή άδικα, με την ευθύνη των μέτρων που άλλαξαν δραστικά, καίρια ζητήματα που αφορούσαν τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα, δύσκολα θα μπορέσει να «νομιμοποιηθεί» ως ο καλών προθέσεων συνομιλητής και να διαχειριστεί την οποιαδήποτε αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Αν το υπουργείο εργασίας αποφάσισε να προωθήσει τις σκέψεις του χωρίς να αναζητήσει τις προθέσεις των κυβερνητικών εταίρων (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) έκανε λάθος;
Αν όμως γνώριζε (και γνώριζε) τις αντιρρήσεις τους, τότε έκανε μεγαλύτερο λάθος με το να επιθυμεί απλά και μόνο να καταγράψει την «εκσυγχρονιστική» του πρόθεση;Πηγή: Φίλιππος Ταυρής
